Blog Rouwkost

Levensles 

Sinds ik als coach bewust de keuze heb gemaakt naar het pad van verlies en rouw komt dit onderwerp steeds vaker ter sprake in mijn leven. Op dit moment is mijn zus ziek. Ze heeft een hersentumor zonder uitzicht op genezing.

We bewandelen met elkaar het onstuimige pad van verlies en rouw.  Mijn zus en zwager maar ook iedereen om haar heen zoals broers, zussen, vrienden en buren. Ieder op zijn eigen-wijze en met vallen en opstaan. 

In deze blog wil ik je meenemen in het rouwproces  zoals ik het het ervaar.  Hoe ik van huis uit heb mee gekregen op welke wijze je met verlies en rouw kunt omgaan.  Zodat jij ziet wat rouw met je kunt  doen.  En iedereen hier op zijn eigenwijze  mee omgaat. Daar zit geen goed of fout aan. Doe wat voor jou goed voelt. Eén ding weet ik inmiddels wel, rouw bij leven is hardwerken!

Mijn eerste verlieservaring

Uiteraard heb ik zoals ieder ander verliezen te verwerken gekregen in mijn leven. Mijn eerste verlies was het verlies van mijn oma van mijn moederskant. Ikzelf was nog heel jong, 6 jaar en ik kan me niet herinneren of ik er heel veel verdriet van heb gehad. Wat ik me wel heel goed herinner is het verdriet van mijn moeder. Mijn moeder was zo intens verdrietig. Als ik mijn ogen sluit zie ik mijn moeder nog zitten aan de keukentafel. Huilend, schreeuwend als een gewond dier. Haar intense snikken, haar hangende schouders, hoofd in haar handen en zich afsluitend voor alles en iedereen. Mijn moeder keerde zich naar binnen en was letterlijk onbereikbaar.

Haar verdriet werd ook ons verdriet. Als kind wist ik met dit verdriet geen raad, ik stond erbij en keek ernaar. Met een gevoel van angst, onzekerheid en machteloosheid niet wetende hoe je om kunt gaan met verdriet.

De ‘les ‘ die ik van mijn moeder heb meegekregen is dat praten niet helpt. Het gevoel van het verlies gaat er niet van over, je krijgt diegene er niet mee terug. Hard werken is de oplossing, niet lullen maar poetsen, dan slijt het vanzelf.

Levenslessen vanuit je opvoeding

Wat ik hiermee wil zeggen dat we vanuit onze opvoeding levenslessen mee krijgen die een onuitwisbare indruk maken en opgeslagen zijn in ons geheugen. Nu wil ik je niet vermoeien met een les over ons brein maar feit is dat veel van ons aangeleerde gedrag onbewust ingezet wordt ten tijde van verlies en rouw. Het is ons overlevingsmechanisme.

Wat ik geleerd heb van mijn moeder is dat hard weken de oplossing is. Gelukkig ben ik me daar nu bewust van en weet ik dat er andere manieren zijn om, om te gaan met mijn gevoelens tijdens een verliesproces. Het wil niet zeggen dat ‘weten’ handelen is. Ingesleten patronen kunnen een valkuil blijven. Maar bewustwording is een eerste stap. Daarbij kan het (tijdelijk) ook nuttig zijn 😉

Mijn eerste les in dit proces

Ik hoef niet altijd onmiddellijk klaar te staan, op te springen als ik denk dat het nodig is. Of als me hulp gevraagd wordt.

Dit was mijn eerste reactie, zorgen voor iedereen en oplossingen bedenken, in de actie stand. Nu weet ik dat ik niet alles kan oplossen of voorkomen.

Zorgen voor mezelf is ook rust nemen voor ontspanning zodat ik energie krijg om dit pad verder te kunnen lopen.

  • Ben jij je bewust van jouw aangeleerde patronen van huis uit. Weet jij wat jou overlevingsmechanisme/ valkuil is? Hoe ga jij daar mee om?

Wil je het hieronder met mij delen?

Petra 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deel op facebook
Facebook
Deel op twitter
Twitter
Deel op linkedin
LinkedIn
Recente reacties